بلبرینگ های خود روان کننده فلنجی: چیست و چگونه می توان یک مورد مناسب را انتخاب کرد

بلبرینگ خود روان کننده فلنجی چیست و چرا اهمیت دارد

یک یاتاقان خود روان کننده فلنجی یک یاتاقان ساده است - به این معنی که از یک سطح تماس لغزنده به جای عناصر نورد استفاده می کند - که یک فلنج یکپارچه در یک انتهای سوراخ استوانه ای دارد. فلنج به عنوان یک ویژگی مکان یابی محوری داخلی و وجه رانش عمل می کند و از فشار دادن یاتاقان به داخل محفظه خود در یک جهت جلوگیری می کند و به آن اجازه می دهد تا بارهای شعاعی و محوری ترکیبی را به طور همزمان حمل کند. جنبه خود روانکاری به این معنی است که یاتاقان طوری طراحی شده است که بدون عرضه گریس یا روغن خارجی کار کند و به جای آن بر روی روان کننده های جامد تعبیه شده یا اعمال شده روی سطح لغزنده آن برای حفظ یک رابط پیوسته و کم اصطکاک بین سوراخ یاتاقان و شفت در حال اجرا در داخل آن طراحی شده است.

این ترکیب از ویژگی ها - محل فلنج و روانکاری بدون نیاز به تعمیر و نگهداری - باعث می شود بلبرینگ خود روان کننده فلنجی بسیار کاربردی در طیف گسترده ای از کاربردهای صنعتی، کشاورزی و مکانیکی. آنها نیاز به نوک سینه های گریس، برنامه های روانکاری و کار تعمیر و نگهداری مرتبط را از بین می برند. آنها طراحی محفظه را با حذف نیاز به واشرهای رانش جداگانه یا حلقه های ضربه ای برای حفظ محوری یاتاقان ساده می کنند. و از آنجایی که آنها به صورت خشک یا تقریباً خشک کار می کنند، در محیط هایی که بلبرینگ های روغن کاری شده معمولی با مشکل مواجه می شوند، عملکرد قابل اعتمادی دارند: مکان های گرد و غبار، مرطوب، با دمای بالا، درجه مواد غذایی یا دسترسی به مکان های سخت که روغن کاری مجدد معمولی غیرعملی یا ممنوع است.

نحوه کار بلبرینگ های خود روان کننده فلنجی

مکانیسم خود روانکاری در این یاتاقان ها بسته به ساختار ماده خاص متفاوت عمل می کند، اما اصل اساسی ثابت است: ماده یاتاقان به طور مداوم یک فیلم روان کننده را در سطح مشترک کشویی آزاد می کند یا ارائه می دهد، اصطکاک و سایش را بدون هیچ گونه ورودی روانکار خارجی از اپراتور یا سیستم تعمیر و نگهداری کاهش می دهد.

مخازن روان کننده جامد در برنز متخلخل

بلبرینگ های فلنجی متخلخل برنزی متخلخل با فشرده سازی و تف جوشی پودر برنز برای ایجاد یک یاتاقان با شبکه کنترل شده ای از منافذ به هم پیوسته در سرتاسر ساختار آن تولید می شوند. سپس این منافذ با روغن روان کننده آغشته به خلاء می شوند - معمولاً روغن معدنی ISO VG 68 یا VG 100 - که در داخل ماتریکس متخلخل با اثر مویرگی نگه داشته می شود. همانطور که شفت در داخل یاتاقان می چرخد، گرمای اصطکاکی و عمل پمپاژ سطح شفت، روغن را از منافذ به سمت سطح لغزنده خارج می کند و یک فیلم روان کننده را تشکیل می دهد. هنگامی که یاتاقان سرد می شود و چرخش شفت متوقف می شود، روغن با عمل مویرگی به داخل منافذ باز می گردد. این چرخه خود پر کردن در طول عمر یاتاقان ادامه می‌یابد، با مخزن روغن سال‌ها کارکرد بدون نیاز به تعمیر و نگهداری در کاربردهای کم تا متوسط ​​بارگذاری می‌کند.

روکش های PTFE و کامپوزیت پلیمری

بلبرینگ های چند لایه کامپوزیت فلنجی خود روان کننده از مکانیزم متفاوتی استفاده می کنند. متداول ترین ساختار شامل یک پشتیبان فولادی برای استحکام ساختاری، یک لایه برنز متخلخل شده است که اتصال مکانیکی را ایجاد می کند، و یک لایه سطحی نازک از ترکیب PTFE (پلی تترا فلوئورواتیلن) ​​- معمولاً PTFE مخلوط با سرب، پودر برنز یا سایر پرکننده ها - به عنوان صفحه کشویی. PTFE دارای ضریب اصطکاک استثنایی پایینی است (حدود 0.04-0.20 بسته به شرایط بار و سرعت) و به عنوان یک روان کننده جامد عمل می کند: همانطور که شفت در برابر لایه سطحی PTFE می لغزد، فیلم انتقال میکروسکوپی روی شفت تشکیل می شود و یک جفت سطوح کم اصطکاک ایجاد می کند که خود را در طول فرآیند اجرا حفظ می کنند. این مکانیسم به هیچ وجه به روان کننده مایع نیاز ندارد، و این یاتاقان ها را به اجزای خشک در حال اجرا واقعی تبدیل می کند که برای کاربردهایی که هر گونه آلودگی روغن غیرقابل قبول است، مناسب است.

یاتاقان های پلاگین گرافیت و دی سولفید مولیبدن

برخی از بلبرینگ‌های خود روان‌شونده فلنجی - به‌ویژه آنهایی که در کاربردهای با دمای بالا یا بارهای سنگین استفاده می‌شوند - از شمع‌های روان‌کننده جامد یا اینله‌هایی از گرافیت یا دی سولفید مولیبدن (MoS2) استفاده می‌کنند که مستقیماً در بدنه‌ای برنزی یا چدنی تعبیه شده‌اند. با چرخش شفت، شاخه ها به تدریج فرسوده می شوند و به طور مداوم روان کننده جامد را روی سطح شفت و سوراخ یاتاقان رسوب می دهند. گرافیت به‌ویژه در دماهای بالا که روان‌کننده‌های مبتنی بر روغن اکسید یا تبخیر می‌شوند، مؤثر است و یاتاقان‌های فلنجی متصل به گرافیت را به یک انتخاب رایج در تجهیزات کوره، راهنمای ماشین کوره و سیستم‌های نوار نقاله با دمای بالا تبدیل می‌کند.

انواع مواد اصلی بلبرینگ های خود روان کننده فلنجی

قابلیت های عملکرد و محیط کاربردی مناسب یک بلبرینگ خود روان کننده فلنجی تا حد زیادی توسط سیستم مواد مورد استفاده در ساخت آن تعیین می شود. دسته های اصلی موجود در ظرفیت بار، رتبه بندی سرعت، محدوده دما و مقاومت شیمیایی به طور قابل توجهی متفاوت هستند.

برنز متخلخل متخلخل (آغشته به روغن)

یاتاقان های فلنجی برنزی آغشته به روغن پرکاربردترین نوع بلبرینگ خود روان کننده برای کاربردهای مهندسی عمومی هستند. آنها از نظر ابعاد مطابق با استانداردهای ISO 2795 و DIN 1850 هستند و به راحتی در اندازه های متریک و اینچی از طیف گسترده ای از تولید کنندگان در دسترس هستند. ظرفیت بار معمولی آنها متوسط ​​است - بارهای شعاعی دینامیکی تا حدود 60 تا 80 نیوتن بر میلی‌متر مربع - و بسته به بار در سرعت‌های شفت تا حدود 2 تا 3 متر بر ثانیه عملکرد خوبی دارند. محدوده دمای عملیاتی توسط روغن آغشته شده محدود می شود، معمولاً 20- تا 80 درجه سانتی گراد برای اشباع روغن معدنی، با محدوده دمای بالاتر با انواع روغن مصنوعی ممکن است. آنها مقرون به صرفه هستند، اندازه آنها آسان است و در خدمات به خوبی قابل درک هستند.

کامپوزیت PTFE با پشت فولادی (نوع DU)

بلبرینگ‌های فلنجی کامپوزیتی با پشت فولادی - که معمولاً با نام DU که از یاتاقان DU Glacier در دهه 1950 ساخته شده است شناخته می‌شوند - به یک استاندارد جهانی در طراحی بلبرینگ بدون نیاز به تعمیر تبدیل شده‌اند. پشتی فولادی استحکام فشاری بالایی را فراهم می کند و لایه کشویی کامپوزیت PTFE اصطکاک بسیار کم و عملکرد واقعی بدون روغن را فراهم می کند. این یاتاقان ها بارهای ویژه بالاتری را نسبت به برنز متخلخل تحمل می کنند - تا 250 نیوتن بر میلی متر مربع استاتیک، 140 نیوتن بر میلی متر مربع دینامیک در گریدهای استاندارد - و محدوده دمای عملکرد آنها معمولاً 200- تا 280 درجه سانتی گراد است که بسیار بیشتر از برنز آغشته به روغن است. آنها انتخاب استاندارد برای اجزای خودرو، محورهای ماشین آلات کشاورزی، تجهیزات ساختمانی، و هر کاربرد ترکیبی از بار بالا، حرکت نوسانی با سرعت کم و نیاز به روغن کاری تعمیر و نگهداری صفر هستند.

برنز جامد با شاخه های گرافیتی

بلبرینگ‌های فلنجی ریخته‌شده یا فرفورژه برنزی با منبت‌های گرافیتی ظرفیت حمل بار قوی همراه با عملکرد خود روانکاری در دماهای بالا را ارائه می‌دهند. آلیاژهای رایج برنز مورد استفاده شامل CuSn8، CuSn12 و CuAl10Fe3 هستند که هر کدام ترکیبات مختلفی از سختی، مقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر خوردگی را ارائه می دهند. شاخه های گرافیتی در حفره های از پیش حفر شده در بدنه برنزی در فواصل منظم در سرتاسر سطح یاتاقان فشرده می شوند و تقریباً 20 تا 30 درصد از ناحیه لغزشی را پوشش می دهند. این یاتاقان ها برای ماشین آلات سنگین آهسته، کاربردهای روغن کاری شده با آب و محیط های با دمای بالا که رسانایی حرارتی بدنه برنزی به دفع گرمای اصطکاکی کمک می کند، مناسب هستند.

بلبرینگ های پلیمری ترموپلاستیک و PEEK

بلبرینگ های مهندسی شده پلیمری - ساخته شده از موادی مانند ترکیبات IGLIDUR (igus)، PEEK، نایلون (PA) یا استال (POM) با افزودنی های روان کننده یکپارچه - مزایای منحصر به فردی را در کاربردهایی که نیاز به عایق الکتریکی، ایمنی در برابر خوردگی، وزن بسیار کم یا عملکرد در محیط های شیمیایی تهاجمی دارند، ارائه می دهند. بلبرینگ های پلیمری با کارایی بالا بر اساس PEEK می توانند در دمای مداوم تا 250 درجه سانتیگراد کار کنند و در برابر محیط های شیمیایی تهاجمی که به یاتاقان های برنزی یا فولادی حمله می کنند، مقاومت کنند. ظرفیت بار آنها به طور کلی کمتر از انواع یاتاقان های فلزی است، اما ترکیبی از خواص غیر مغناطیسی، غیر رسانا و غیر خوردگی آنها باعث می شود آنها در کاربردهای خاص مانند تجهیزات پزشکی، تولید نیمه هادی و ماشین آلات پردازش مواد غذایی غیر قابل جایگزینی باشند.

مقایسه مواد بلبرینگ خود روان کننده فلنجی

جدول زیر ویژگی های کلیدی عملکرد انواع مواد بلبرینگ خود روان کننده فلنجی اصلی را برای کمک به انتخاب کاربرد خلاصه می کند:

فلنج: عملکرد طراحی و قابلیت بارگذاری

فلنج در یک یاتاقان ساده فلنجی چیزی بیش از یک ویژگی نگهدارنده است - این یک عنصر ساختاری است که اساساً توانایی یاتاقان را در مقایسه با یک آستین استوانه‌ای ساده تغییر می‌دهد. درک کاری که فلنج در عمل انجام می دهد به مهندسان کمک می کند تا پیکربندی صحیح بلبرینگ را برای کاربرد خود مشخص کنند.

فلنج موقعیت محوری یاتاقان را در محفظه آن فراهم می کند و از مهاجرت یاتاقان در امتداد محور شفت تحت بارگذاری محوری جلوگیری می کند. در کاربردهایی با بارهای شعاعی و محوری ترکیبی - مانند پین محوری که باید در برابر نیروهای خمشی و رانش مقاومت کند - صفحه فلنج به عنوان یک سطح یاتاقان رانش عمل می کند و بارهای محوری را بر روی صفحه محفظه حمل می کند. سطح تماس صفحه فلنج ظرفیت بار محوری آن را تعیین می کند، بنابراین قطر فلنج بزرگتر، بار محوری بالاتری را ارائه می دهد. برای کاربردهایی با بارهای محوری بسیار بالا یا پایدار، بررسی اینکه فشار تماس سطح فلنج در محدوده مجاز ماده باقی می‌ماند، مهم است - فراتر از این محدودیت‌ها باعث سایش تدریجی صفحه فلنج و در نهایت از دست دادن دقت موقعیت محوری می‌شود.

بلبرینگ‌های فلنجی معمولاً در دو پیکربندی ضخامت فلنج مشخص می‌شوند: فلنج استاندارد (ضخیم‌تر، ظرفیت بار محوری بالاتر) و فلنج نازک (ضخامت فلنج کاهش‌یافته برای طرح‌های محفظه با فضای محدود). برخی از سازندگان بلبرینگ‌های دو فلنجی را نیز ارائه می‌دهند، جایی که فلنج در هر دو انتهای سوراخ وجود دارد - بدون نیاز به ویژگی نگهدارنده جداگانه، نگه‌داری محوری را در هر دو جهت فراهم می‌کند. پیکربندی های دو فلنج مخصوصاً در کاربردهای نوسانی محوری که بارهای رانش ممکن است جهت را معکوس کنند مفید هستند.

اندازه، تلورانس ها و تناسب شفت برای بلبرینگ های خود روان کننده فلنجی

اندازه صحیح و تلرانس های مناسب برای عملکرد و عمر مفید هر یاتاقان ساده بسیار مهم است و بلبرینگ های خود روان کننده فلنج نیز از این قاعده مستثنی نیستند. هم تناسب حفره محفظه و هم فاصله شفت به سوراخ باید در محدوده مشخصی باشد تا بلبرینگ به درستی کار کند.

متناسب با حفاری مسکن

بلبرینگ‌های خود روان‌شونده فلنجی طوری طراحی شده‌اند که با تداخل کنترل‌شده در محفظه‌هایشان فشرده شوند - معمولاً یک ترکیب تحمل H7/p6 یا H7/r6 در سیستم ISO - که از چرخش یاتاقان در محفظه تحت بارهای عملیاتی جلوگیری می‌کند. برای یاتاقان‌های کامپوزیتی با پشت فولادی، تناسب تداخل به یاتاقان کمک می‌کند تا با هر گونه بی‌نظمی جزئی در سوراخ محفظه مطابقت داشته باشد و سطح تماس و اتلاف گرما را بهبود بخشد. سوراخ محفظه باید با تلورانس مشخص شده توسط سازنده یاتاقان، با روکش سطحی خوب (معمولاً Ra 0.8-1.6 میکرومتر) و استوانه ای صحیح تراشیده شود. سوراخ محفظه بزرگ منجر به چرخش یاتاقان در محفظه به جای روی شفت می شود و باعث آسیب سریع به هر دو جزء می شود. یک سوراخ کوچک، یاتاقان را بیش از حد فشرده می کند، قطر سوراخ را کمتر از حد استاندارد کاهش می دهد و به طور بالقوه شفت را می گیرد.

ترخیص شفت

فاصله بین شفت و سوراخ یاتاقان به همان اندازه مهم است. فاصله بسیار کم باعث اصطکاک زیاد، تجمع گرما و خرابی زودرس می شود. فاصله زیاد باعث حرکت شفت می شود که بار ضربه ای و تنش سطحی را افزایش می دهد. تلورانس های شفت توصیه شده برای یاتاقان های خود روان کننده فلنجی معمولاً h6 یا f7 برای کاربردهای محور چرخان و h9 یا e8 برای کاربردهای نوسانی است. پس از فشار دادن یاتاقان در محفظه خود، قطر سوراخ به دلیل تناسب تداخل اندکی کاهش می یابد - این کاهش تناسب پرس باید هنگام تعیین قطر شفت در نظر گرفته شود تا اطمینان حاصل شود که فاصله نهایی در حال اجرا در محدوده توصیه شده قرار می گیرد. اکثر سازندگان بلبرینگ جداولی ارائه می کنند که کاهش سوراخ مورد انتظار پس از پرس را به عنوان تابعی از تداخل محفظه و ضخامت دیواره یاتاقان نشان می دهد.

سختی و پایان سطح شفت

شافتی که در داخل یک یاتاقان خود روان شونده فلنجی کار می کند باید به اندازه کافی سخت و به خوبی ساخته شده باشد تا عمر یاتاقان خوبی حاصل شود. برای یاتاقان های کامپوزیتی PTFE با پشت فولادی، سختی شفت حداقل 55 HRC (سخت شده با بدنه یا القایی سخت شده) به طور کلی برای عملکرد سایش بهینه توصیه می شود، با زبری سطح Ra 0.2-0.8 میکرومتر. شفت‌های نرم‌تر یا زبرتر باعث ساییدگی سریع سطح یاتاقان می‌شوند و عمر مفید را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهند. برای یاتاقان‌های برنزی متخلخل، شفت‌های نرم‌تر و خشن‌تر قابل قبول هستند، زیرا مواد برنزی نسبت به تغییرات سطح شفت تحمل بیشتری دارند. می توان از شفت های فولادی ضد زنگ استفاده کرد، اما باید از نظر سختی کافی تأیید شود، زیرا برخی از گریدهای ضد زنگ نسبتاً نرم هستند و ممکن است خود در برابر سطح یاتاقان ساییده شوند.

کاربردهای رایج بلبرینگ های خود روان کننده فلنجی

بلبرینگ های خود روان کننده فلنجی در طیف وسیعی از کاربردهای صنعتی و مکانیکی ظاهر می شوند. ترکیب آنها از موقعیت محوری یکپارچه و عملکرد بدون نیاز به تعمیر و نگهداری آنها را به یک انتخاب پیش فرض در بسیاری از موقعیت های طراحی تبدیل می کند.

• ماشین آلات کشاورزی: نقاط محوری در گاوآهن ها، کولتیواتورها و تجهیزات برداشت، کاربردهای ایده آلی برای یاتاقان های خود روان شونده فلنجی هستند. این اتصالات در محیط‌های بسیار آلوده که در آن روغن‌کاری مجدد دستی دشوار است و ورود ذرات خاک ساینده به سرعت یاتاقان‌های روغنی را از بین می‌برد، کار می‌کنند. یاتاقان های فلنجی بدون نیاز به تعمیر و نگهداری در ساخت و سازهای PTFE با پشت فولادی یا برنز-گرافیت به طور قابل توجهی زمان خرابی و هزینه تعمیر و نگهداری در کاربردهای کشاورزی را کاهش می دهد.
• تجهیزات ساختمانی و خاکبرداری: محورهای بوم، اتصالات سطل و سیلندرهای بالابر تیغه در بیل مکانیکی، لودرها و گریدرها از یاتاقان های ساده فلنج دار برای تحمل بارهای شعاعی و رانش ترکیبی در محیط های با آلودگی بالا استفاده می کنند. بلبرینگ های فلنجی کامپوزیتی با پشتی فولادی بالا مشخصات استاندارد برای این کاربردها در طرح های اکثر سازندگان تجهیزات است.
• فرآوری مواد غذایی و آشامیدنی: در مواردی که مقررات بهداشتی آلودگی محصولات را با گریس ممنوع می‌کند، یاتاقان‌های فلنجی بدون نیاز به تعمیر و نگهداری در کامپوزیت PTFE یا مواد پلیمری تأیید شده در نوار نقاله، ماشین‌آلات بسته‌بندی و تجهیزات اختلاط استفاده می‌شوند. عملکرد بدون روغن آنها هرگونه خطر آلودگی روانکار را از بین می برد و در عین حال الزامات شستشو و بهداشت را نیز برآورده می کند.
• اجزای خودرو و وسایل نقلیه تجاری: محورهای پدال ترمز، اتصالات تعلیق، اجزای فرمان، و مکانیزم های تنظیم صندلی در خودروها و کامیون ها معمولاً از یاتاقان های خود روان کننده فلنجی با فشار مناسب استفاده می کنند که روغن کاری مادام العمر را ارائه می دهند - مطابق با انتظارات تعمیر و نگهداری بدون سرویس در طراحی خودرو مدرن.
• ماشین آلات چاپ و بسته بندی: تجهیزات چاپ و بسته‌بندی با سرعت بالا از یاتاقان‌های برنزی یا کامپوزیت فلنج دار در پیروان بادامک، غلتک‌های راهنما و مکانیسم‌های تنظیم ثبت استفاده می‌کنند که در آن مکان دقیق شفت و زمان تعمیر و نگهداری کم برای کارایی تولید ضروری است.
• پین های کلویس سیلندر هیدرولیک: اتصالات پین کلاویس سیلندرهای هیدرولیک در تجهیزات صنعتی و متحرک یک کاربرد کلاسیک برای یاتاقان‌های خود روان‌شونده فلنجی است، جایی که فلنج حفظ محوری را در سوراخ گیره ایجاد می‌کند در حالی که آستر خود روان‌کننده حرکت نوسانی تحت بار را با امتداد و جمع شدن سیلندر کنترل می‌کند.

بهترین روش‌های نصب برای بلبرینگ‌های ساده فلنجی

نصب صحیح برای دستیابی به عملکرد و عمر مفید یک بلبرینگ خود روان شونده فلنجی ضروری است. عملکرد ضعیف نصب - به ویژه با یاتاقان های کامپوزیتی با پشتی فولادی - یکی از شایع ترین علل خرابی زودرس یاتاقان ها در این زمینه است.

• از پرس استفاده کنید نه چکش: بلبرینگ های خود روان شونده فلنجی باید همیشه با استفاده از ابزار پرس که نیرویی را به طور یکنواخت و مربع به سطح بیرونی یاتاقان وارد می کند در محفظه خود فشار داده شود - هرگز با چکش چکش کاری انجام نشود. بارگذاری ضربه در حین نصب می تواند پوشش PTFE یاتاقان های کامپوزیت را ترک کند یا هندسه یاتاقان را مخدوش کند و سوراخی نامرغوب ایجاد کند که باعث سایش زودرس شفت می شود.
• به قطر بیرونی نیرو وارد کنید و هرگز سوراخ نکنید: نیروی فشاری باید به قطر بیرونی یاتاقان (پشت پشتی فولادی یا سطح بیرونی برنزی) اعمال شود، نه روی سوراخ یا صفحه فلنج. اعمال نیرو به سوراخ به سطح لغزنده حتی قبل از اینکه بلبرینگ به کار گرفته شود آسیب می رساند.
• اطمینان حاصل کنید که محفظه تمیز و پاک شده است: قبل از فشار دادن یاتاقان، بررسی کنید که سوراخ محفظه تمیز، عاری از تراشه یا بریدگی ناشی از ماشینکاری و در محدوده تحمل قطر مشخص شده باشد. یک سوراخ یا تراشه در سوراخ محفظه می تواند به طور موضعی به سطح بیرونی یاتاقان در حین فشار دادن آسیب برساند و غلظت تنش ایجاد کند که در نهایت مواد پشتی را ترک می کند.
• بلبرینگ های کامپوزیت PTFE را چرب نکنید: بلبرینگ های فلنجی کامپوزیت PTFE با پشت فولادی برای خشک شدن طراحی شده اند. استفاده از گریس بر روی آنها در حین نصب - یک اشتباه رایج ناشی از عادت - در واقع عملکرد آنها را با تداخل با مکانیسم فیلم انتقال PTFE و جذب آلاینده های ساینده به سطح لغزنده کاهش می دهد.
• بعد از فشار دادن قطر سوراخ را بررسی کنید: پس از فشار دادن یاتاقان در محفظه آن، قطر سوراخ را اندازه گیری کنید تا اطمینان حاصل کنید که پس از جابجایی پرس در محدوده مورد انتظار بسته شده است. اگر سوراخ بیش از حد بسته شده باشد، فاصله در حال اجرا شفت کافی نخواهد بود. اگر سوراخ محفظه ماشین کاری شده باشد یا یاتاقان مناسب نبود، ممکن است سوراخ بیش از حد بزرگ باشد و یاتاقان ممکن است در حین کار بچرخد.

نحوه انتخاب بلبرینگ فلنجی خود روان کننده مناسب برای برنامه شما

انتخاب بلبرینگ خود روان‌شونده فلنجی مناسب برای یک کاربرد خاص، مستلزم کار بر روی مجموعه‌ای از پارامترهای عملیاتی به طور سیستماتیک است. در اینجا فرآیند انتخاب عملی است که مهندسان بلبرینگ دنبال می‌کنند.

با تعریف واضح شرایط کار شروع کنید: بار شعاعی روی یاتاقان (به نیوتن یا کیلونیوتن)، هر بار محوری یا رانشی که صفحه فلنج باید تحمل کند، قطر شفت، نوع حرکت (چرخش مداوم، نوسان، یا مخلوط)، سرعت شفت یا فرکانس نوسان، خواه محدوده دمای عملیاتی مورد نیاز باشد یا می‌تواند کاملاً خشک باشد. با تعیین این پارامترها، فشار باربری خاص (بار تقسیم بر سطح پیش بینی شده طول سوراخ × قطر) و مقدار PV (فشار خاص ضرب در سرعت لغزش) را محاسبه کنید - این پارامتر ترکیبی مبنای استانداردی برای مقایسه شرایط عملیاتی با محدودیت‌های توانایی ماده یاتاقان است.

این مقادیر محاسبه‌شده را با داده‌های قابلیت مواد از سازنده بلبرینگ مطابقت دهید - هر نوع ماده حداکثر محدودیت‌های P، V و PV را منتشر کرده است که بالاتر از آن نرخ سایش به‌طور غیرقابل قبولی بالا می‌رود. برای کاربردهای نزدیک به محدوده یک ماده، افزایش دما از اصطکاک را در نظر بگیرید (PV بالاتر به معنای تولید گرمای بیشتر است) و بررسی کنید که درجه دمای ماده انتخابی همچنان حاشیه را فراهم می کند. در نهایت، بررسی کنید که یاتاقان‌های سری بعدی استاندارد در قطر شفت مورد نیاز موجود باشند - اکثر بلبرینگ‌های خود روان‌شونده فلنجی در سری استاندارد متریک (ISO 3547 برای برنز متخلخل، DIN 1850 برای یاتاقان‌های آستینی) از سوراخ 3 میلی‌متری به بالا، با طیف گسترده‌ای از پیکربندی‌های فلنج در دسترس هستند. ساخته می‌شوند.